Jakob was de zoon van Isaak en Rebekka en de kleinzoon van Abraham. Hij was de tweelingbroer van Esau, die als eerstgeborene het recht op de zegen van zijn vader had. Maar Jakob, die erg op de zegen gebrand was, bedroog zijn vader Isaak door zich als Esau te verkleden en zo de zegen te ontvangen. Esau was hier zo boos over dat hij Jakob wilde doden, dus vluchtte Jakob naar zijn oom Laban in Paddan-Aram.
In Paddan-Aram werkte Jakob voor zijn oom Laban en trouwde met zijn nichten Lea en Rachel. Hij kreeg twaalf zonen en een dochter uit deze huwelijken. Na twintig jaar keerde Jakob terug naar zijn geboorteland, maar onderweg worstelde hij met een engel en werd hij hernoemd tot Israël, wat “strijder met God” betekent.
Een van Jakobs zonen, Jozef, was zijn favoriet en dit zorgde voor jaloezie en rivaliteit onder zijn andere zonen. Ze verkochten Jozef als slaaf naar Egypte, waar hij uiteindelijk een machtige positie in de regering van Egypte zou bekleden. In de tussentijd dachten Jakob en zijn familie dat Jozef was gedood door wilde dieren.
Later kwam er hongersnood in Kanaän en Jakob stuurde zijn zonen naar Egypte om graan te kopen. Daar kwamen ze Jozef tegen, die hen uiteindelijk vergeeft en met zijn hele familie naar Egypte brengt om daar te wonen. Jakob stierf op 147-jarige leeftijd in Egypte en werd begraven in de grot van Machpela in Hebron, naast zijn voorouders Abraham en Isaak.
Het verhaal van Jakob laat zien dat hoewel hij niet perfect was, God hem nog steeds gebruikte om zijn plannen uit te voeren. Jakob’s leven was vol beproevingen en strijd, maar hij bleef trouw aan God en werd gezegend door Hem.